Actualisatie V&A Belastingdienst Wet minimumbelasting

Wat betekent dit voor jouw organisatie?

Het V&A-document is in toenemende mate van detail richtinggevend voor de wijze waarop de Belastingdienst de Pillar Two-regels in de praktijk uitlegt en toepast. Het document biedt een praktisch interpretatiekader voor de toepassing van de Wet minimumbelasting 2024 (Wmb 2024).

Tegelijkertijd is geen sprake van een formeel beleidsbesluit, het document is juridisch niet bindend. Het document schept geen rechten voor belastingplichtigen en biedt derhalve geen harde rechtszekerheid. Het document heeft een dynamisch karakter en wordt periodiek geactualiseerd op basis van praktijkervaringen en internationale ontwikkelingen, waaronder guidance vanuit de OESO en ontwikkelingen binnen EU-verband.

Het V&A-document sluit nadrukkelijk aan bij internationale interpretatiekaders, met name het OESO-commentaar op de Pillar Two-regels en de bijbehorende administratieve richtsnoeren. Uitkomsten van internationaal overleg (OESO en Europese Commissie) werken zichtbaar door in de beantwoording van vragen. Dit onderstreept dat de Nederlandse toepassing sterk ingebed blijft in de internationale Pillar Two-context.

De nieuwe en geactualiseerde standpunten geven een goed beeld van de belangrijkste knelpunten in de praktijk. Het verdient aanbeveling relevante V&A-standpunten actief te monitoren en te integreren in Pillar Two-processen. Bij materiële interpretatievragen staat de mogelijkheid van vooroverleg met de Belastingdienst open.

Nederlandse invulling Common Understanding IF

Sancties bij niet (tijdig/correct) voldoen aan BIA-verplichtingen

Het V&A-document bevat een nadere invulling van de gevolgen voor de naleving van de BIA-verplichting in situaties waarin centrale indiening wordt belemmerd door praktische problemen, zoals het ontbreken van een volledig operationeel indienportaal of onduidelijkheid over de tijdige activering van uitwisselingsrelaties. De Belastingdienst erkent dat zich in dergelijke gevallen nalevings- en coördinatieproblemen kunnen voordoen bij de eerste compliancecyclus (FY2024).

Centrale BIA-indiening via een andere jurisdictie (in plaats van lokale indiening in Nederland) is toegestaan, mits sprake is van een kwalificerende inlichtingenuitwisselingsovereenkomst tussen die jurisdictie en Nederland. Indien daarvan geen sprake is en alsnog lokaal moet worden ingediend, kan het niet (tijdig of correct) indienen van de BIA in beginsel leiden tot een vergrijpboete en – in ernstige gevallen – strafrechtelijke gevolgen. 

Tegen deze achtergrond geeft de Belastingdienst in het V&A-document aan dat in specifieke gevallen geen sancties worden opgelegd voor het niet voldoen aan de lokale BIA-verplichting tot uiterlijk het einde van de relevante uitwisselingstermijn (voor kalenderjaar 2024: 31 december 2026), mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Deze voorwaarden omvatten onder meer: (i) centrale indiening van de BIA in een deelnemende jurisdictie vóór het einde van de uitwisselingstermijn, en (ii) tijdige indiening van de vereiste kennisgeving door de Nederlandse groepsentiteit.

Met deze, feitelijk, vorm van uitstel van lokale BIA-indiening geeft Nederland invulling aan de common understanding binnen het Inclusive Framework van 18 mei 2026. De aansluiting bij de uitwisselingstermijn voor BIA-indiening biedt multinationale groepen in de praktijk enige praktische ruimte bij het voldoen aan hun BIA-verplichting in Nederland.

Nieuwe antwoorden (publicatie: juni 2026)

Artikel 1.2, lid 1 WMB 2024 – Gezamenlijke bedrijfsactiviteiten

Het V&A-document verduidelijkt dat gezamenlijke bedrijfsactiviteiten (joint operations) regelingen zijn waarbij de deelnemers rechten hebben op de activa en verplichtingen dragen voor de schulden. Deze activiteiten worden doorgaans verwerkt volgens de proportionele (pro rata) consolidatiemethode, waarbij het aandeel van de deelnemer regel-voor-regel in de jaarrekening wordt opgenomen. Dit verschilt van een joint venture, waarbij slechts een aandeel in de netto-activa wordt gehouden.

Indien een gezamenlijke bedrijfsactiviteit in eigendom is van een groepsentiteit, kwalificeert deze ook als groepsentiteit, voor zover het inkomen ervan volgens de proportionele consolidatiemethode wordt opgenomen in de geconsolideerde jaarrekening (zie paragraaf 23 van het OESO-commentaar bij artikel 1.2.2 Model Rules). In de meeste gevallen zal sprake zijn van een doorkijkentiteit (artikel 1.2, lid 1 Wmb 2024). 

De nettowinst of het nettoverlies van een doorkijkentiteit wordt verminderd met het bedrag dat toerekenbaar is aan eigenaren die geen groepslid zijn (artikel 6.14, lid 1 Wmb 2024). Hierdoor wordt het aandeel van derden reeds geëlimineerd bij de bepaling van het kwalificerend inkomen, zodat geen noodzaak bestaat om dit aandeel nogmaals te verminderen bij de berekening van de bijheffing (artikel 4.2, lid 1 Wmb 2024). 

Het resterende inkomen wordt als volgt behandeld. Eerst wordt het toegewezen aan eventuele vaste inrichtingen van de gezamenlijke bedrijfsactiviteit (die als afzonderlijke groepsentiteiten worden aangemerkt) (artikel 6.13 Wmb 2024), en vervolgens wordt het toegewezen aan groepsentiteit-belanghouders, indien deze in een andere staat aan belasting zijn onderworpen over dat inkomen en de gezamenlijke bedrijfsactiviteit niet de uiteindelijke moederentiteit is. Elk resterend bedrag wordt aangemerkt als inkomen van de gezamenlijke bedrijfsactiviteit zelf.

Het V&A-document markeert dit antwoord als gebaseerd op internationale afstemming binnen de OESO en/of de Europese Commissie, wat benadrukt dat deze benadering aansluit bij de internationale toepassing van de Pillar Two-regels.

Artikel 8.8 Wmb 2024 – Tijdelijke veilige haven: kwalificerend landenrapport, “once out, always out”

Het V&A-document geeft aan dat de zogeheten “once out, always out”-regel bij de tijdelijke veilige haven (kwalificerend landenrapport, CbCR) niet van toepassing is in situaties waarin een multinationale groep in een eerder verslagjaar niet onderworpen was aan de Wmb 2024 of vergelijkbare Pillar Two-regelgeving voor een specifieke jurisdictie.

Dit betekent dat groepen pas een keuze hoeven te maken voor toepassing van de veilige haven in het eerste jaar waarin de betreffende jurisdictie daadwerkelijk onder de reikwijdte van de regelgeving valt. Het niet toepassen van de veilige haven in eerdere jaren waarin geen toepasselijke regelgeving gold, heeft dus geen nadelige gevolgen voor latere jaren.

Het V&A-document markeert dit antwoord als gebaseerd op internationale afstemming binnen de OESO en/of de Europese Commissie.

Artikel 8.8 Wmb 2024 – Tijdelijke veilige haven: kwalificerend landenrapport, consistentiestandaard

Het V&A-document geeft aan dat de consistentiestandaard bij de tijdelijke veilige haven beoogt te voorkomen dat multinationale groepen strategisch gebruikmaken van purchase price accounting (PPA)-aanpassingen in het landenrapport om aan de safe harbour-voorwaarden te voldoen.

Uitgangspunt is dat PPA-aanpassingen alleen mogen worden meegenomen indien deze consistent zijn toegepast in eerdere verslagjaren (bijvoorbeeld het CbCR van 2023 voor jurisdicties die de Pillar Two-regels toepassen vanaf verslagjaar 2024). Indien dergelijke aanpassingen in het voorgaande jaar niet zijn opgenomen, kan de groep deze niet alsnog introduceren om te kwalificeren voor de veilige haven.

Hierop geldt een uitzondering indien de opname van PPA-aanpassingen voortvloeit uit een wettelijke verplichting of externe verslaggevingsvereisten (bijvoorbeeld bij een bedrijfscombinatie). In dat geval mogen de aanpassingen alsnog worden meegenomen. 

Het V&A-document markeert dit antwoord als gebaseerd op internationale afstemming binnen de OESO en/of de Europese Commissie.