In de transport- en logistieksector levert kunstmatige intelligentie (AI) pas structurele waarde op als bedrijven bereid zijn hun businessmodel opnieuw uit te vinden. Dat betekent niet dat ze AI breed moeten uitrollen. Ze moeten juist scherpe keuzes maken, aldus PwC-expert Winand Doerga.
Nederland loopt vast in schaarste. Te weinig ruimte, te weinig arbeid, krappere infrastructuur en energievoorziening. Transport en logistiek is, na de landbouw, de sector met het grootste ruimtelijke beslag en leunt zwaar op laagbetaalde arbeid en arbeidsmigranten. Beleidsmakers sturen steeds nadrukkelijker op meer waarde per vierkante meter en per medewerker en op minder ruimte voor logistiek die primair draait op goedkope arbeid en veel vierkante meters.
Dat is geen trend die je kunt afwachten. Het is het opnieuw prijzen van de voorwaarden waaronder jouw bedrijf bestaat. En precies hier gaat het mis met hoe de meeste transport- en logistiekbedrijven naar AI kijken. Zij zien AI als een efficiëntieknop: optimaliseer routes, verlaag kosten per zending, doe meer met dezelfde vloot. Logisch, maar als je AI toepast op je bestaande manier van werken, verandert er niets aan de onderliggende economie van je bedrijf. Je bespaart op een taak, maar de structuur eromheen blijft staan: de vloot, de vierkante meters, de routes, de prijslogica per rit of per pallet.
Dan betaal je dus dubbel. Voor de technologie en voor het businessmodel dat je niet durft los te laten. Terwijl datzelfde model door beleid en schaarste wordt uitgefaseerd. Wie AI inzet om het huidige, ruimte- en arbeidsintensieve model iets efficiënter te maken, verlaagt zijn risico niet. Hij geeft geld uit om een model te verdedigen dat de Nederlandse markt actief uit de markt prijst.
AI is niet je strategie. Het opnieuw uitvinden van de manier waarop je waarde creëert, levert en verzilvert - oftewel 'reinvention' - is de strategie. AI is je enige realistische brug van een capaciteits- en uitvoeringsmodel naar een dienstverlenings- en regiemodel. De vraag is dus niet in welke mate je AI uitrolt. De vraag is wat je durft los te laten.
Op dit punt haken de meeste CIO's en CISO's terecht af. 'Reinvention klinkt mooi. Maar ik krijg de agentic AI die hiervoor nodig is, niet beveiligd. En mijn bestuur financiert geen gok met het businessmodel bovenop wat we al hebben uitgegeven.' Dat is geen tegenwerping om omheen te praten. Dat is de kern.
Het antwoord is dat 'reinvention' geen onmogelijk project of doel is en geen blanco cheque vraagt. Je financiert het heruitvinden van je businessmodel uit de besparingen die AI nu al oplevert in de domeinen met een laag risicoprofiel en bewezen toepassingen. En je herinvesteert dat geld in regie en data, waar de echte transformatie zit.
Drie domeinen leveren die eerste, meetbare besparingen op:
Dit zijn bewust bescheiden winsten op afgebakende taken. Dat is geen zwakte, dat is het plan: ze zijn de brandstof, niet de bestemming. Met de ruimte die hier ontstaat, investeer je in ketenregie en ecosystemen. In gestandaardiseerde datamodellen en interoperabiliteit die een gedeeld beeld van de werkelijkheid creëren, de basis om SLA's ketenbreed te monitoren en CO₂-bewust te plannen.
En de beveiliging? Agentic AI vergroot je aanvalsoppervlak. Autonome vloten, inkoopagents en platformarbeid brengen allemaal nieuw risico en governancelast mee. Dat is reëel, maar beveiliging is geen reden om te wachten. Beveiliging is een ontwerpeis vanaf het eerste domein. Menselijk toezicht, governance en security hoor je in te bouwen in je operationele model en er niet achteraf aan te plakken. Je begint daarom bewust bij de laagrisico-domeinen. Daar bouw je de 'governance-spier' op waarmee je later de zwaardere, autonome modellen aankunt.
Hier scheiden de wegen zich van wat je elders in de markt hoort. Het dominante verhaal over AI in logistiek is technologie-gedreven: meer capaciteiten, meer autonomie, meer agents. De mens komt daarin vooral voor als kostenpost die wegvalt.
Ik geloof het tegenovergestelde. De bedrijven die AI laten werken, zetten AI-agents in als collega, niet als vervanger. Een agent die de planner, de chauffeur, de magazijnmedewerker en de klantenservicemedewerker versterkt, die de repetitieve rompslomp wegneemt en zo ruimte maakt voor het werk waar oordeel en relatie tellen. In een sector die structureel kampt met arbeidsschaarste is dat geen zachte boodschap, het is de harde logica. Iedere medewerker die AI productiever maakt in plaats van vervangt, is pure winst.
Dat vraagt wel om een keuze: investeren in bijscholing, in nieuwe rollen die ontstaan als mensen en agents naast elkaar werken, en in het menselijk toezicht dat je governance geloofwaardig maakt. Reinvention die de mens als sluitpost behandelt, loopt in Nederland vast op arbeidsschaarste en op de legitimiteit die je bij medewerkers en toezichthouders nodig hebt.
PwC onderzocht wereldwijd negen nieuwe AI-gedreven businessmodellen die industriegrenzen vervagen en nieuwe waardepools creëren. Vijf ervan raken direct aan hoe de transport- en logistieksector morgen waarde creëert. En elk model is een illustratie van dezelfde verschuiving: van capaciteit naar dienst, van uitvoering naar regie, met de mens aan het stuur.
In plaats van dat verladers een tarief opvragen, geven zij via een AI-agent aan wat ze nodig hebben: een lading, een deadline, een budget. Daar bieden vervoerders om de opdracht te winnen. Dit draait de vrachtaanbesteding om. Minder transactiekosten en frictie, zonder extra personeel. Vervoerders die hier vroeg op inspelen, verbeteren de beladingsgraad en marge door capaciteit dynamisch te veilen in plaats van vast te prijzen per rit of pallet.
Toenemend autonome vloten (vrachtwagens, drones, zelfrijdende bestelwagens) maken levering op dezelfde dag, zelfs op hetzelfde uur haalbaar zonder de huidige arbeidsbeperkingen, en met minder filedruk en energieverbruik. Vervoerders rekenen gebruikskosten of een premie voor volledig geïntegreerde, autonome distributie. Dit model heeft de langste aanlooptijd: autonome voertuigen moeten eerst voldoende praktijksituaties doorlopen voordat ze veilig en op schaal inzetbaar zijn.
AI interpreteert onder meer sensordata per seconde en herkent oorzaak-gevolgrelaties. Een vloot, pijpleiding, magazijn of overslaginstallatie wordt continu gemonitord op overbelasting, lekkage of uitval. Dienstverleners rekenen een bedrag per asset of per locatie, of werken met 'analytics-as-a-service'. Het resultaat is minder ongeplande downtime, minder veiligheidsincidenten, potentieel lagere premies en kosten die aansluiten op daadwerkelijk gebruik.
Autonome vorkheftrucks, sorteerrobots en terreinrobots die hun planning aanpassen op drukte en voorraad zijn geen productupgrade. Ze worden verhuurd of geabonneerd per taak, per inzet of per uur, en genereren zelfs waarde uit de data die ze verzamelen. Voor dienstverleners met arbeidsschaarste op fysiek zwaar, repetitief werk is dit een directe route naar meer waarde per vierkante meter en per medewerker. En het verlicht de druk op de mensen die je wel hebt, in plaats van ze te verdringen.
Bijna elke dienst (planners, chauffeurs, magazijnpersoneel) op aanvraag via een platform dat veel verder gaat dan de huidige online platformen. AI regelt de volledige logistiek achter de inzet: vinden, plannen, prijzen, betalen, kwaliteit borgen. Voor een sector met structurele arbeidsschaarste vergroot dit de wendbaarheid en verlicht het de druk op vaste capaciteit. Mits je zorgvuldig aandacht houdt voor arbeidsvoorwaarden en continuïteit. De mens blijft hier geen sluitpost, maar de dienst zelf.
Ik eindig niet met een oproep om 'strategisch met AI om te gaan'. Dat hoor je al genoeg. In plaats daarvan drie concrete keuzes:
Reinvention komt niet van meer AI. Het komt van scherpere keuzes en de moed om vierkante meters, routes en prijsmodellen los te laten. In een land dat het oude model uit de markt prijst, is dat geen ambitie. Het is de voorwaarde om te blijven bestaan.
Director, PwC Netherlands
Winand is werkzaam in de assurancepraktijk van PwC Nederland. Hij heeft zich gespecialiseerd in de transport- en logistieksector.