Teveel aan richtlijnen noopt tot actie regelgevers

Teveel aan richtlijnen noopt tot actie regelgevers

12 juli 2013 - Lappendeken aan rapportagerichtlijnen, -raamwerken en -standaarden leidt tot verwarring en wakkert scepsis en huiverigheid aan onder bedrijven en hun belanghebbenden. Dat stellen PwC'ers Arjan Brouwer en Anouk Wentink in het Financieele Dagblad.

Lees hieronder het gehele opinie-artikel in het FD:

Onlangs werd in Amsterdam tijdens een wereldconferentie over duurzaamheid en rapportage een volgende generatie internationale transparantierichtlijnen, de GRI-richtlijnen, opgesteld door het Global Reporting Initiative, gelanceerd. Zo langzamerhand ontstaat een lappendeken aan rapportagerichtlijnen, -raamwerken en -standaarden. Dit leidt tot verwarring en wakkert scepsis en huiverigheid aan onder bedrijven en hun belanghebbenden.

Afgelopen voorjaar startte de International Integrated Reporting Council (IIRC) een consultatie over een nieuw raamwerk voor Integrated Reporting. Het raamwerk moet uiteindelijk de internationale standaard worden voor een jaarverslag waarin financiële en niet- financiële prestaties in samenhang worden gerapporteerd. Beleggers en andere belanghebbenden krijgen daardoor beter inzicht in de wijze waarop de onderneming haar strategie uitvoert, waarde toevoegt aan de wereld van vandaag én morgen, en wat de impact daarvan is op milieu en maatschappij.

Bijna gelijktijdig kondigde de Europese Unie nieuwe regelgeving aan op basis waarvan grote Europese ondernemingen moeten rapporteren over beleid, risico’s en resultaten ten aanzien van milieu en sociale aspecten, zoals mensenrechten. De in mei gelanceerde richtlijnen zijn de vierde generatie van het GRI. En onlangs is in de VS de Sustainability Accounting Standards Board opgericht die haar eigen sectorrichtlijnen gaat opstellen. Tel hierbij op de al bestaande vereisten ten aanzien van financiële verslaggeving, zoals IFRS, vereisten vanuit de wet voor bijvoorbeeld het jaarverslag, toelichting van bestuurdersbeloningen, corporate governance en de transparantierichtlijn — een voor ondernemingen onoverzichtelijke brij van al dan niet verplichte richtlijnen.

De reikwijdte van deze richtlijnen, raamwerken en standaarden wijkt van elkaar af. Soms gaat het om grote ondernemingen, soms om nv’s en dan weer om beursgenoteerde bedrijven — afhankelijk van de vraag of het om aandelen of obligaties gaat, en of de markt al dan niet gereglementeerd is. Ook worden belangrijke definities of concepten verschillend uitgelegd. Zo hanteren GRI en IIRC verschillende definities van het belangrijke begrip materialiteit, iets wat voor een onderneming ondenkbaar is.

Verder ontbreekt het aan referenties naar de verschillende raamwerken, richtlijnen en standaarden onderling. Referenties zijn essentieel om verschillen en overeenkomsten helder in beeld te krijgen. Het is aan de ondernemingen om echt werk te maken van relevante verslaggeving. Maar tegelijkertijd zullen wet- en regelgevers concrete stappen moeten zetten om deze brij aan verslaggevingsregels tot een meer samenhangend geheel te maken. Om te beginnen door er een logische gelaagdheid in aan te brengen, zowel qua reikwijdte als qua inhoud. Zodat ondernemingen en instellingen weten hoe relevante informatie te rapporteren. Informatie waar beleggers en andere belanghebbenden, onder wie diezelfde wet- en regelgevers, zo op zitten te wachten.